It’s not like the movies
(Park Jihoon x Park Woojin)
warning : ยาวมาก อยากให้อ่านช้าๆ
noted: first time/ passionate
เราแต่งหล่อแล้วบอกกันและกันว่าโดนเบี้ยวนัด
นั่งลีมูซีนและเข้างานโดยไม่มีสาวควง พวกเพื่อนคนอื่นแซวแล้วเราก็แค่ไหวไหล่
ในช่วงสุดท้ายที่พวกเขาต่างจับคู่เกาะคอกอดเอวกันเต้นช้าๆ
ท่ามกลางแสงไฟและเพลงรักพวกนั้น เราเพียงนั่งมองหน้ากันแล้วต่างพบความนัยบางอย่างในแววตา
ผมถามเขาว่าไปจากที่นี่กันมั้ย
มันไม่เหมือนในหนังรักพวกนั้น
ที่มีการจิกทึ้งเสื้อผ้าออกจากกายกันและกันตั้งแต่ประตูปิด แหงล่ะ เพราะสูทพวกนี้เราเช่ามา
แล้วเราต้องเอามันไปคืน มันจึงเป็นการเดินวุ่นหาไม้แขวนเพื่อแขวนมันอย่างบรรจงปราณีต
นั่นยังไม่ประหลาดเท่าไหร่ หลังจากนั้นต่างหากที่ประหลาด
ตอนที่เราต่างยืนมองหน้ากันแล้วส่งสายตาเป็นเชิงถามว่าควรทำอะไรต่อไป
“อ่า...” ผมส่งเสียงออกมา
อูจินเลิกคิ้วขึ้นคาดหวังประโยคอื่นที่จะเล็ดลอดออกตาม แต่โทษที
ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่อเหมือนกัน มันจึงเป็นการเม้มปากเกาคอเงอะงะ
มือไม้ก็เกะกะไม่รู้จะเอาไปวางตรงไหน
“ไป...ไปที่เตียงมั้ย”
ใจผมเหมือนจะกระดอนออกมาจากอกตอนที่เขาพูด
เรานั่งลงบนเตียง
เสื้อเชิ้ตสีขาวยัดในกางเกงยังไม่ถูกดึงออกด้วยซ้ำ
สถานการณ์แบบนี้เราต่างหลงลืมเรื่องง่ายๆ
เพราะมัวแต่ใจจดใจจ่อกับอะไรที่จะเกิดขึ้นต่อไป ผมนับหนึ่งถึงร้อยในใจ
พยายามที่จะไม่สติแตก และในที่สุดหลังจากที่เราต่างเหลือบมองกันไปมาอย่างหยั่งเชิงในความเงียบ
ในที่สุดก็มีคนหนึ่งที่หมดความอดทน – เขาจูบผมก่อน แล้วสาบานด้วยประสบการณ์จูบทั้งชีวิตว่าไม่เคยมีจูบครั้งไหนที่ทำใจผมสั่นได้เท่านี้
มันไม่เหมือนในหนังรักพวกนั้น
ริมฝีปากของอูจินไม่ได้หวาน ไม่ได้มีรสชาติเหมือนน้ำผึ้งหรือใดๆ
ก็ตามที่นิยายน้ำเน่าเคยบอก แต่ข้างในของผมวาบวาม
มีอะไรพิเศษบางอย่างที่เรียกร้องให้ผมอยากจะบดเบียดลงไปกว่านี้ ลึกล้ำลงไปกว่านี้
จะผิดมั้ยที่ผมสารภาพว่าเคยแอบสงสัยว่าจูบของเขาจะเป็นอย่างไร และให้ตายเถอะ
ในความเป็นจริงนั้นดีกว่าในความคิดมากๆ ริมฝีปากของเขา ลิ้นของเขา
ชั้นเชิงของเขา มือของเขาที่ประคองใบหน้าของผมไว้ ทั้งหมดนี้ทำให้ผมไม่แน่ใจว่าที่หัวหมุนตาลายนี่เป็นเพราะเหล้าที่แอบครูดื่มในงานเลี้ยงหรือจูบของเขากันแน่
มือผมสั่น, ยอมรับเลย ผมรู้ว่าเราต่างมีประสบการณ์ด้วยกันทั้งคู่
ครั้งแรกของเขาผมไม่รู้หรอก แต่ครั้งแรกของผมเกิดกับสาวรุ่นพี่เพื่อนของพี่ชาย
แล้วหล่อนก็สอนผมทั้งหมด เคอะเขินแต่ก็ไม่ได้แย่
แต่นี่เป็นครั้งแรกของเรา
ครั้งแรกที่ลืมเรื่องข้อจำกัดทั้งหมดทุกอย่าง ครั้งแรกที่เหมือนครั้งแรกกว่าครั้งไหนๆ
ครั้งแรกที่ทำให้มือสั่นกับอีแค่การปลดกระดุม เขาขำด้วย
รอยยิ้มระยะประชิดตอนที่ริมฝีปากของเรายังคลอเคลียกัน เขามีสิทธิมาขำด้วยเหรอ
หูแดงเสียขนาดนี้
ผมดึงเชิ้ตของเขาออก
มันหลุดออกมานอกกางเกงพร้อมๆ กับสาบเสื้อที่แหวกออกจนเห็นแผ่นอก ผมไล่สายตามอง
เผลอกลืนน้ำลายเป็นตาแก่หื่นๆ ไปได้ มือยังไม่หยุดสั่นตอนที่ค่อยๆ
ไล่พรมจูบไปตามลำคอของเขาแล้วเลื่อนให้เสื้อหลุดออกจากไหล่ทีละนิด --ทีละนิด
ริมฝีปากผมเลื่อนลากไล้ขบเม้มไล่ลงมา อูจินหายใจแรง
มือของเขาก็ง่วนอยู่กับกระดุมเสื้อของผม
ผมจูบลงที่ไหปลาร้าของเขา ให้ตายเถอะ
ทำไมถึงดูดีไปทุกส่วนสัดขนาดนี้นะ
ผมเองตอนนี้ก็ตื่นเต้นตื่นตัวเหมือนเด็กที่กำลังจะได้เล่นรถไฟเหาะครั้งแรก
แต่ต่างอยู่หน่อยก็คือ รถไฟเหาะเที่ยวนี้ผมรอมานานมากๆ – นานมากจริงๆ
“เฮ้”
เขาส่งเสียงออกมาตอนที่ผมค่อย ๆ ดันตัวเขาลงนอน ผมสะดุ้งผละออกมองหน้าเขา
ใจเต้นระส่ำเพราะกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาด
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
“นายจะ...” อูจินมองหน้าผม
สีหน้าเขาดูลังเล ผมยิ่งกังวล
“อะไร”
“นายจะ...เป็นคนทำเหรอ”
ทั้งผมและเขาต่างชะงัก เขาคงนึกว่าเราต่างไม่เคยคิดถึงเวลานี้
คิดแต่อยากจะกอด อยากจะจับ อยากจะลูบ อยากจะจูบ อยากจะสัมผัสกันและกันให้มากกว่านี้
แต่ลืมคิดถึงขั้นตอนสำคัญไปเสียได้
เออ ก็ได้ เขาอาจจะใช่, แต่ผมคิด
คิดถึงตอนที่จะได้มีเขาทอดกายอยู่ใต้ร่าง
คิดถึงตอนที่ได้แทรกสอดใส่เข้าไป จินตนาการถึงความรู้สึกตอนนั้น คิดถึงตอนที่ผมกระทั้น
คิดถึงตอนที่เขาสบตาผมกลับมาตอนที่ผมได้สัมผัสถึงเขาทุกตารางนิ้วอย่างสมบูรณ์ ผมคิดถึงมันบ่อยถึงขนาดที่ว่า
ถ้ามีกฏหมายจำกัดการคิดเกินเลยกับเพื่อนสนิทตัวเองแบบนี้ ผมคงต้องติดคุกหัวโต
ไม่ได้ออกมาเห็นเดือนเห็นตะวันตลอดชีวิต
“นายโอเคหรือเปล่า” ผมถาม
พยายามทำน้ำเสียงให้ดูเหมือนว่าไม่เป็นไร แต่ถ้าหากเขาตอบว่าไม่
ผมคงได้ไปนอนชักดิ้นชักงออยู่แถวๆ นี้
อูจินนิ่ง เราสบตากัน
งานพรอมครั้งสุดท้ายในชีวิตมัธยมปลายทำให้เขาแต่งองค์ทรงเครื่องเสียหล่อเหลา
ทรงผมของเขาถูกเซ็ทปาดไปด้านหลังดูแปลกตา แต่เขาดูฮอตเป็นบ้า จนผมอดสงสัยไม่ได้ว่าที่ผ่านมาทนอยู่กับเขาแบบที่ไม่เคี้ยวลิ้นตัวเองตายทุกสองนาทีได้ยังไง
ตอนนี้เขาเท้าข้อศอกไปด้านหลัง ผมก็คร่อมเขาไว้แล้วครึ่งตัว
ถ้าให้พูดจริงๆ ในสถานการณ์นี้จะให้ถอยหลังกลับก็คงยาก กับเขาในสภาพโชว์ผิวแทนและเชิ้ตหลุดหลุ่ยแบบนี้
แล้วเป้ากางเกงผมที่คับจนกู่ไม่กลับขนาดนี้ แต่ถ้าเพียงเขาพูดว่าไม่—ก็ได้
ผมยอมใจสลายไปคนเดียวเอง
เขาเม้มปาก
“อ่า...ต่อเถอะ”
ใจผมติดปีกแทบบินกระพือออกมาจากอก ริมฝีปากเราบดเบียดกันในตอนที่ผมขยับตัวขึ้นคร่อมเหนือร่างของเขาที่นอนราบ
เชิ้ตของเขาหลุดกองที่ข้อแขน เชิ้ตของผมกระดุมหลุดลุ่ย
เราช่วยกันทั้งดึงทั้งสลัดมันออกไป ท่อนบนเราเปลือยเปล่า
ผิวเนื้อเสียดสีแนบชิดกันตอนที่ผมก้มลงไปจูบเขาอีกครั้ง
มือก็ลูบไล้เขาลงมาตามสีข้าง ความอุ่นจากเนื้อของเขาระอุใต้มือของผม
มือสั่นอีกแล้ว เวรเอ้ย ตื่นเต้น
อูจินเบี่ยงคอไปอีกด้านเพื่อเปิดทางให้ผมซุกไซ้
ผมขบเม้มต่ำลง ต่ำลง จนถึงแผ่นอก แล้วรับรู้ได้ว่าเขาหายใจแรงขึ้น
รับรู้ได้ถึงอวัยวะภายในที่เต้นระรัวใต้ริมฝีปากเมื่อผมกดจูบลงไปบนแผ่นอกข้างซ้าย
เขาสะดุ้งเล็กน้อยตอนที่ผมดูดดึง ทิ้งรอยแดงๆ ห้อเลือดไว้เป็นที่ระลึก
มือของอูจินสอดแทรกเข้าที่เส้นผมของผม ตอนที่ผมเลียและอ้าปากครอบครองยอดอกของเขา ร่างกายเขาแอ่นโค้งจากพื้นเตียง
แล้วผมก็กลายเป็นคนไม่รู้จักพอที่อยากจะจูบเขาให้ทั่วทุกตารางนิ้วไม่ว่างเว้น
รู้สึกสดชื่นเหมือนคนกระหายได้น้ำดื่ม รู้สึกดีแทบบ้าทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายปรนเปรอ
ผมเหลือบสายตาสบขึ้นกับเขาที่หลุบมอง
โดยที่ปลายลิ้นยังหยอกล้อกับยอดอกข้างหนึ่งไม่ห่าง
อูจินเห็นแบบนั้นก็ดูเหมือนจะเขินมาก เขาจิกทึ้งเส้นผมของผมแรงขึ้น
ก่อนจะละออกแล้วยกสองมือขึ้นปิดหน้า ยังนอนนิ่งในตอนที่ผมค่อยๆ จูบไล่ลงมาถึงหน้าท้องของเขา
กล้ามเนื้ออย่างคนออกกำลังกายยิ่งหดเกร็งด้วยความจั๊กจี้ตอนที่ลมหายใจของผมรินรด
ผมปลดกระดุมกางเกงของเขาออก
รูดซิปแล้วดึงมันลง มือยังคงสั่น, แน่นอน
แต่เขาคงไม่เห็นเพราะถึงแม้จะเอามือที่ปิดหน้าปิดตาออกแล้วก็ยังคงไม่มองผม
แต่สะโพกสอบยกให้ความร่วมมือเพื่อให้ผมรูดกางเกงแสล็คเนื้อดีให้หลุดออกไปได้
ตอนนี้เขาเหลือแค่อันเดอร์แวร์ ที่เห็นได้ชัดเจนว่ามันโป่งนูนและเปียกจากแรงอารมณ์
“แม่ง...” อูจินสบถออกมา
ตายังมองเพดาน ผมสังเกตว่าหูของเขายิ่งแดงจัด “โคตรแปลก”
“ทำไม”
“ไม่เคยนอนเฉยๆ แบบนี้” เขาบอก
“นายไม่ชอบเหรอ”
“ไม่ ฉันหมายถึง คือมันก็ดี แต่...”
เขาเม้มปาก เงียบไป ส่วนผมก็นิ่งไม่กล้าทำอะไรต่อ
ความอึดอัดงุ่มง่ามที่เรามองข้ามมันไปได้พักหนึ่งกลับมาแสดงตัวตนชัดเจนอีกครั้ง เขาที่เกือบเปลือย
ผมที่มีแค่กางเกงคับเป้าติดท่อนล่าง ขอย้ำให้ฟังอีกรอบว่าถ้าให้ถอยหลังกลับมันคงจะ---
“นายมีพวกมันมั้ย”
“ฮะ?” ผมชะงัก พยายามตามเขาให้ทัน
“อะไรนะ”
“ของพวกนั้นน่ะ แบบพวก...ถุงยาง
หรือไอ้ที่มันใช้สำหรับ--”
“อ๋อ” ผมร้องออกมา
ก่อนจะตัดสินใจลุกออกจากเตียงเพื่อไปค้นเอาของที่ว่าในลิ้นชักข้าง ๆ
พอหยิบออกมาได้ก็กลับขึ้นเตียงให้เขาได้เห็นชัดๆ
อูจินเลิกคิ้วขณะที่มองมันสลับกับหน้าผม
เขาถาม “นายมีของพวกนี้ในห้องนอนตลอดเวลาเลยเหรอ”
“ถุงยางน่ะมีอยู่แล้ว
แต่อย่างอื่น...นายไม่อยากรู้หรอก”
“ทำไม” เขายิ้มออกมาพอผมพูดแบบนั้น
“นายคิดจะเอาไปใช้กับใคร”
ผมไม่ตอบ แค่ไหวไหล่แล้วยิ้ม ไม่เอาน่า
เราต่างรู้คำตอบกันดีอยู่แล้ว
ถุงยางเคยเปิดกล่องแล้ว
แต่เจลนั้นใหม่เอี่ยมเหมือนเพิ่งถูกหยิบจากชั้นวางขายของ นี่ยังไม่พูดถึงการที่ผมต้องทำเป็นชมนกชมไม้ระหว่างที่ยืนรอจ่ายเงินซื้อของพวกนี้ที่แคชเชียร์
อูจินไม่ถามอะไรออกมาอีกเพราะเขาน่าจะคิดได้ว่าผมเองตระเตรียมเสียพร้อมขนาดนี้
ก็เพราะแอบหวังให้ช่วงเวลานี้มาถึงเหมือนกัน
อูจินหยัดตัวขึ้น
ขยับมายืนเข่าประชันหน้ากับผม
แล้วผมก็ยินดีอย่างยิ่งที่จะเปิดปากเมื่อเขาจูบแล้วสอดลิ้นเข้ามา
เขาครางฮึมฮัมระหว่างจูบในตอนที่มือของผมลูบวนที่ส่วนทรมานฉ่ำชื้นของเขาใต้เนื้อผ้า
มือของเขาที่สากเล็กๆ ก็ลากผ่านบ่าของผม ลูบมาที่หน้าอกและแผ่นท้อง
ผมหายใจติดขัดเมื่อมือของเขาหยุดที่ขอบกางเกง เราหยุดจูบเพราะเขาก้มมองเพื่อปลดมัน
นำหน้าผมโดยการดึงมันลงทีเดียวทั้งอันเดอร์แวร์
ตอนนี้ผมเป็นเพียงคนเดียวที่เปล่าเปลือย สารภาพตามตรงว่าโคตรจะประหม่า
ผมขบกราม เกือบจะหลุดคราง
ตอนที่มือของเขาลงต่ำกอบกุมส่วนนั้น พระเจ้า ผมเคยจินตนาการถึงสิ่งนี้
ในห้องน้ำยามลำพังเปล่าเปลี่ยว
ว่าบางทีมือที่สาวรูดปลดปล่อยตัวเองจะรู้สึกยังไงถ้าเป็นมือของเขา
แล้วตอนนี้ผมก็ต้องบอกตัวเองให้ค่อยๆ หายใจ เพราะแม่งเอ้ย มันรู้สึกดีมาก
เขาเริ่มจากขยับมือช้าๆ
เหมือนทรมานกัน ริมฝีปากสวยๆ ก็ไล่จูบนั่นจูบนี่ไปทั่วเหมือนเด็กซุกซน ไหล่ ซอกคอ กกหู
มุมปาก ช่องท้องผมวูบโหวงเหมือนมีผีเสื้อบินวน
แล้วเขาก็เหมือนจะขำตอนที่ผมตัวสั่นเพราะเขาบดขยี้ส่วนปลาย ผมซบหน้าลงกับไหล่อีกฝ่าย
สูดหายใจเข้ากับผิวกายเปลือยเปล่า มือผมลูบไล้ขอบอันเดอร์แวร์ของเขา
อยากจะทึ้งมันออก
แต่ก็เปลี่ยนใจเป็นลูบสะโพกของเขาและบีบดัดบั้นท้ายตึงแน่นใต้นั้นอย่างเพลินมือ
ผมจูบไหล่ของเขาเบาๆ
“อืม..” ผมครางต่ำในลำคอ
เขาขยับข้อมือรัวเร็วขึ้น ผมรู้สึกเหมือนจะขาอ่อน เดี๋ยวนะ พอก่อน ขืนเขาทำแบบนี้ไปนานกว่านี้ผมแย่แน่
ผมเลยคว้าข้อมือเขาไว้
อูจินที่ง่วนกับคอของผมอยู่ละออก เหมือนเขาจะรู้ ดูรอยยิ้มมุมปากนั่นสิ
“เริ่มจะหนาวแล้วนะ”
ผมเลยแกล้งกลบเกลื่อนเปลี่ยนเรื่อง ดึงขอบอันเดอร์แวร์ของเขาแล้วดีดมันเบาๆ
“นายก็ถอดบ้างสิ”
อูจินนิ่งไป มือของผมเกาะที่เอวเขา
เมื่อเห็นเขาไม่ว่าอะไรผมก็ค่อยๆ ดึงมันลงทีละนิด เขาเองก็ค่อยๆ
เอนหลังลงไปทีละนิด จนในตอนสุดท้ายที่ผมรูดมันออกจากเรียวขาสีแทนสวย
ก็เป็นตอนที่เขากลับไปนอนราบมองผมตามเดิม หูของเขาแดงอีกแล้ว
แล้วภาพที่เห็นก็ยิ่งทำให้ผมปวดหนึบลงไปข้างล่าง ภาพที่เขาเปลือยเปล่านอนมองผมจากข้างใต้ในความเป็นจริงเร้าอารมณ์กว่าในความคิดเป็นไหนๆ
ผมคงเผลอเอาแต่มองเขานานไป
อีกฝ่ายเลยพูดขึ้นกลั้วหัวเราะเจื่อนๆ เหมือนจะอาย “เราจะอยู่กันอย่างนี้ทั้งคืน
หรือว่ายังไง”
ผมเขินมาก,
ประหม่าและมือยังไม่หายสั่น แต่ก็อยากให้เขารู้สึกดีที่สุด เลยใช้มือสั่นๆ
ของตัวเองลูบไล้เรียวขาของเขา สูงขึ้นลามมาถึงต้นขา ค่อยๆ
ก้มลงจูบที่หน้าท้องของเขาขณะที่ยกขาเจ้าตัวข้างหนึ่งขึ้นวางบนบ่า
อูจินตัวสั่นตอนที่ผมดูดดึงต้นขาด้านในของเขา มืออีกข้างก็ยังลูบไล้
ละทิ้งส่วนกลางกายที่น่าสงสารเอาไว้อย่างจงใจ แล้วในตอนที่เขาดูเหมือนจะหงุดหงิด
ผมก็กอบกุมรูดรั้ง ร่างกายเขาบิดเร่าด้วยมือของผมเพียงข้างเดียว
อูจินเผยอปากหายใจ
ผมเพิ่งจะนึกได้ว่ายังไม่ได้ยินเสียงเขาครางชัดๆ เลยสักครั้ง
มีแต่เสียงหอบหายใจหนักๆ ของเขาและเสียงหอบกระเส่าของผม ไม่เห็นเหมือนในหนังรักพวกนั้นเลย
พวกเขาร้องทีเหมือนจะเรียกตำรวจมาเคาะประตูห้องได้
หรือเพราะผมเองยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยนะ
คิดได้แบบนั้นผมก็หยุด
อูจินหลุบสายตามองผมที่หันไปหยิบของข้างๆ มาเทใส่มือ ความเย็นทำให้ผมขนลุก
หรือเป็นเพราะผมเองก็ตื่นเต้นไม่รู้เหมือนกัน อูจินเองก็ไม่ต่าง
เขาเม้มปากในตอนที่นิ้วมือของผมชุ่มและแวววาวด้วยสิ่งนั้น
“ฉันต้องเตรียมนายให้พร้อม” ผมพูด
เลียริมฝีปากที่แห้งผาก สบตาเขา “มันจะทำให้นายไม่เจ็บ”
ผมพยายามแสดงออกว่าผมมั่นใจ
แม้ภายในกำลังสติแตกและกังวลว่าจะทำทุกอย่างพัง ถ้าเป็นไปได้ก็อยากจะนั่งเปิดกูเกิ้ลตอนนี้ด้วยซ้ำ
ถึงแม้ผมจะศึกษาทางทฤษฎีผ่านวิดิโอมาเยอะ
แต่พอเจอของจริงก็ต้องยอมรับเลยว่ารู้สึกเป็นไก่อ่อนมาก ๆ
อูจินสูดหายใจเข้า
ตอนที่ผมก้มจูบปากเขาเร็วๆ “หันหลังน่าจะง่ายกว่า”
ผมถอยออกมาเพื่อให้เวลาเขา
อูจินดูประหม่ามาก เขาค่อยๆ ยันตัวขึ้นบนเข่าโดยที่ไม่มองหน้าผม
พลิกตัวแล้วน้อมกายลงบนข้อศอก สะโพกเขายกขึ้น เปิดเผยเปลือยเปล่าชัดเจน
พอไม่มีเขาจับจ้องผมก็ฉวยโอกาสลามเลียเขาด้วยสายตาตั้งแต่ต้นคอ
แผ่นหลังเนียนน่าลูบ และบั้นท้ายกลมกลึง เขาหุ่นดีมาก ผิวสีแทนของเขาดูเย้ายวนจนผมอดไม่ได้ที่จะสัมผัส
ลูบไล้พลางเปล่งเสียงด้วยลำคอที่เกือบจะแห้งผาก “นายอยากให้ฉันพูดตลอดมั้ย”
“หือ? ยังไง”
“ก็แบบ
...อย่างตอนนี้ฉันกำลังจะใส่นิ้วแรกเข้าไปแล้วนะ”
จากด้านหลังแบบนี้ หูของเขายังคงแดง
แล้วเขาก็ดูอึกอักไม่ตอบอะไร ผมใช้จังหวะนั้นลากมือจากหนั่นเนื้อด้านหนึ่งมาหยุดนวดคลึงที่บริเวณปากทางของเขา
อูจินเกร็งจัด ผมโน้มตัวลงจูบลงที่ร่องหลังของเขา ดูดดึงและลากลิ้นไล้เลีย ค่อยๆ
ต่ำลงจนถึงบั้นท้ายแน่นตึงด้านหนึ่ง ผมหยุดเพื่อหยั่งเชิง
ก่อนจะตัดสินใจจูบแล้วกัดมันเบาๆ จนเขาสะดุ้ง
แต่เมื่อเขาไม่ว่าอะไรผมก็ตามใจตัวเองจนด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยรอย
ผมทั้งนวดเฟ้นทั้งลูบไล้ ทั้งคลึงอยู่นานจนเขาผ่อนคลาย
สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตามที่บอกไว้ตั้งแต่แรกโดยการกดแทรกนิ้วเข้าไป
ความลื่นและเปียกชุ่มของอุปกรณ์ที่เตรียมพร้อมทำให้ทุกอย่างดูง่ายขึ้น
ผมกดแช่ค้างพักหนึ่ง ยังไม่กล้าขยับ ใจผมเต้นเหมือนคนกำลังวิ่ง
ข้างในตัวเขาแน่นมาก
แล้วผมก็นึกไม่ออกว่าถ้าเป็นตัวตนผมแทนจะเป็นนิ้วจะยิ่งขนาดไหน
“เป็นยังไง”
“...อืม—แปลก”
เสียงเขาตอบกลับมา เจ้าตัวก้มหน้าลงแทบจะซบลงไปกับหมอนที่หยิบมารอง
คำตอบนั้นถือว่าไม่น่าเป็นห่วง ผมเลยลองขยับเข้าออกช้าๆ เมื่อไม่มีสัญญาณที่ว่าอีกฝ่ายรู้สึกไม่ดี
ผมก็เริ่มเร่งจังหวะแล้วหมุนวนไปทั่ว ตามที่เคยอ่านมาคือจะมีจุดๆ หนึ่งที่ทำให้—
อูจินสะดุ้งจนผมตกใจ
ผมได้ยินเขาสบถอู้อี้กับหมอน สะโพกเขาลอยเด่น
ยิ่งผมลองเน้นย้ำกับจุดนั้นขาเขาก็ยิ่งสั่น
“ตรงนี้หรือเปล่า” ผมถาม
ขยี้จุดนั้นจนข้างในเขายิ่งตอดรัด อูจินตัวสั่นไปหมด “ตรงนี้รู้สึกดีใช่มั้ย”
ในที่สุดผมก็ได้ยินเสียงของเขาคราง แล้วก็เป็นผมเองที่ตัวสั่น
เสียงกระเส่าของเขามากพอที่จะทำให้ข้างล่างผมปวดแทบระเบิด
ผมขยับนิ้วเร็วขึ้น
เมื่อเห็นว่าเขาโอเคผมก็หันไปใช้อีกมือหยิบสิ่งหล่อลื่นมาเทเพิ่ม กระซิบบอกปะปนลมหายใจด้วยแรงอารมณ์
“อีกนิ้วนะ”
อูจินสบถอีกแล้ว
ผมพยายามทำเหมือนเดิมเพื่อไม่ให้เขารู้สึกแย่ กดแช่ค้างไว้เพื่อให้แน่ใจ
แต่คราวนี้เป็นเขาเองที่กระซิบบอกให้ขยับ อูจินหายใจแรงมาก
ผมยิ่งเน้นขยับขยี้หาจุดนั้นด้วยใจลึกๆ ว่าอยากให้เขาบิดเร่าครางไม่เป็นศัพท์ด้วยฝีมือผม
ให้ตายเถอะ ผมเองก็จะไม่ไหวแล้ว
“เจ็บมั้ย” ผมกระซิบถาม
เขาส่ายหน้ากับหมอน “แค่แน่น”
“...อีกนะ อีกนิดนึง”
เมื่อเขาพยักหน้า
เราเริ่มต้นทำแบบเดิมใหม่อีกรอบ ผมเห็นมือของเขากำแน่นจนผ้าปูที่นอนยับ
กลัวว่าเขาจะเจ็บ แต่พอเขากระซิบบอกว่าพร้อมแล้วอีกครั้ง
ผมเองก็อดไม่ได้ที่จะรังแกเขาจนต้นขาสีแทนสั่นแทบยืนไม่อยู่
“โอเคมั้ย” ผมถาม ยังไม่หยุดขยับมือ
ผมไม่เห็นสีหน้าเขา ได้ยินเสียงครางอึกอักเล็ดลอดออกมาแต่ไม่มีคำตอบ
ผมก้มลงจูบแผ่นหลังเนียน นวดเคล้นบั้นท้ายเขาจนมันขึ้นรอย
“...คิดว่าโอเค” อูจินตอบในตอนที่ผมแทบจะลืมคำถามไปแล้ว
เขายันตัวขึ้นบนข้อศอกอีกครั้ง พยายามจะประคองตัวเองทั้งๆ
ที่เนื้อตัวสั่นเป็นลูกนก
หัวใจผมเต้นแรงเมื่อยิ่งนึกถึงอะไรที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป
“แน่ใจนะ” จังหวะเชื่องช้าลง
ผมหมุนวนเพื่อแน่ใจว่าทุกอย่างขยับขยายเตรียมพร้อม อูจินคราง แล้วมันก็เพราะชะมัดเลย
“โอเคแน่นะ เพราะว่าของจริงมันจะใหญ่กว่านี้”
“กำลังอวดอยู่หรือไง” อูจินพูดไม่จริงจัง
ผมไม่เห็นหน้าเขา เขาก้มหน้าลง แต่น้ำเสียงนั้นกลั้วหัวเราะ
บรรยากาศดูหายใจหายคอขึ้นมาได้บ้าง
“ก็เห็นแล้ว น่าจะรู้ๆ กันอยู่”
ผมหยอก
“ถามจริง เราต้องมาคุยเรื่องนี้กันตอนที่นิ้วนายอยู่ในตัวฉันเหรอ”
อูจินเหลียวหน้ากลับมามอง แล้วหัวใจผมก็แทบหยุดเต้น
เพราะดวงตาเขาช่างฉ่ำไปด้วยแรงอารมณ์
“รีบทำเถอะ ฉันโอเคแล้ว”
อูจินสะดุ้งผวาตอนผมถอนนิ้วออก
ผมเอาแต่ท่องว่าอย่าทำทุกอย่างพังซ้ำไปซ้ำมาในหัว ความงุ่นง่านกลับมาอีกครั้ง
เขาเหลียวมามองเหมือนไม่แน่ใจอะไรนัก แล้วผมก็ไม่รู้ว่าเขากำลังสงสัยอะไร
“เอ่อ...” อูจินมองผม “ฉันควรจะ—
อยู่อย่างนี้ หรือว่านอนหงาย”
“ฉันอยากมองหน้านาย”
ผมตอบ รู้สึกเหมือนตัวจะระเบิด ในหนังรักพวกนั้นไม่เห็นจะฉายตอนที่พระนางเงอะงะกระอักกระอ่วนกันแบบนี้เลย
อูจินชะงักไป แต่หลังจากที่ความเงียบเข้าแทรกบทสนทนาวินาทีหนึ่ง เขาก็พลิกตัว
กลับมานอนมองผมจากใต้ร่างเหมือนถอดแบบออกมาจากความฝันคิดไม่ซื่อของผมอีกครั้ง
ผมแกะห่อฟอยล์และสวมมันโดยที่มือยังคงสั่นน้อยๆ
ผมไม่อยากให้เขามอง เลยก้มลงจูบเขา ซุกไซ้ซอกคอและดูดดึงผิวเนื้อ
หวังเพียงให้เขารู้สึกดี ไม่ใช่เพราะว่าผมไม่มั่นใจหรืออะไร
แต่แค่ไม่อยากให้เขารู้สึกกลัว ถึงเขาจะไม่แสดงออกก็เถอะ
แต่ถ้าเป็นมีใครจะเอาอะไรแทรกสอดเข้ามาในตัวผม เป็นผมก็คงจะสติแตกเหมือนกัน
อูจินครางในลำคอ เขาหลับตาลง ขมวดคิ้ว
“คิดอะไรอยู่” ผมถามเมื่อเห็นแบบนั้น
“เอาตรงๆนะ” เขาค่อยๆ ลืมตา “กำลังคิดว่าแบบไหนถึงจะเจ็บน้อยที่สุด”
ผมนิ่งไป อยากจะตอบว่าบางคนบอกว่าการออนท็อปในครั้งแรกจะให้ความรู้สึกดีและเจ็บน้อยที่สุด
แต่ผมไม่กล้า อีกนัยหนึ่งแค่นึกภาพว่าต้องมองอูจินปีนขึ้นมาบนตัวผม ค่อยๆ
กลืนกินผมทีละนิด สบตาแล้วมองเขาเผยอปากครางโชว์เขี้ยวเสน่ห์นั่น พนันเลยว่าผมต้องจอดไม่ต้องแจวตั้งแต่นาทีแรก
แล้วนั่นก็คงน่าอับอายสุด ๆ
“ถ้านายยังไม่โอเค..”
“เลิกพูดเถอะน่า ยิ่งถามบ่อย
ฉันก็เริ่มจะลังเลแล้ว”
ผมเลยหุบปากเงียบ โอเค
ไม่ถามแล้วก็ได้
“ฉันจะค่อยๆ”
ผมบอกแค่นั้น อูจินพยักหน้า เขาหลับตา
ผมสูดหายใจเข้าขณะยกขาอีกฝ่ายเกาะเกี่ยวเข้าเอว ส่งเสียงเชียร์ตัวเองในใจ ใจร่มๆ
ไว้จีฮุน แล้วก็ค่อยประคองตัวเองจดจ่อตรงนั้น ค่อยๆ กดแทรกเข้าไป
“ไม่ต้องเกร็ง” ผมกระซิบบอกเขาแบบนั้น
ไม่ก็กำลังบอกตัวเองอยู่ อูจินขมวดคิ้วแน่น ตอนผมค่อยๆ กดตัวตนเข้าไปอีก ผมสบถกับตัวเองเบาๆ
“เชี่ย..”
แค่ปลายก็แทบจะเสร็จ
หายใจเข้าไว้จีฮุน
ผมค่อยเป็นค่อยไปจนในที่สุดความอุ่นร้อนก็โอบล้อมผมไว้โดยสมบูรณ์
อูจินคว้าไหล่ผมไว้พอๆ กับผมที่ขบกรามแน่น ข้างในตัวอูจินตอดรัดเป็นจังหวะตุบๆ
แล้วผมก็แทบตาลาย เขากระซิบโดยที่ยังไม่ลืมตา
“เดี๋ยวนะ — อย่าเพิ่งขยับ”
ไม่อยู่แล้ว ถ้าขยับตอนนี้มีหวังผมอับอายไปถึงชาติหน้า
อูจินขมวดคิ้วแน่น
ผมจูบไปตามกรอบหน้าของเขา ใบหู ซอกคอ
มือของผมลูบไล้ตามต้นขาและปลีน่องที่เกาะเกี่ยวเอว รอเวลาที่เขาจะใจเย็น
แล้วก็รอเวลาให้ผมใจเย็นๆ ด้วย
“เป็นยังไง” ผมถามเพื่อความแน่ใจ
“มันใหญ่-- คับไปหมดเลย”
ให้ตายเถอะ
เขาไม่รู้หรือไงว่าพูดแบบนี้มันจะทำให้ยิ่งคึก ใจผมเตลิดไปหมดแล้วเนี่ย
ผมค่อยๆ ขยับสะโพก สบถกับตัวเองเบาๆ
อีกครั้งเพราะมันแน่นมาก อูจินผวากอดผมแน่น ลมหายใจของเขาเป่ารดข้างคอผม
ผมทำมันช้าๆ อย่างใจเย็น ดึงออกเกือบสุดปลายและดันมันเข้าไปจนสุด ห้องนี้ค่อนข้างเงียบ
แล้วก็เพราะเขาอยู่ใกล้ ผมทำอย่างนั้นอยู่นาน จดจ่ออยู่กับเสียงหอบหายใจของเขาและของตัวเองที่ชัดเจน
และยิ่งชัดเจนกว่าเสียงไหนตอนในที่สุดที่เขากระซิบ
“...เร็วกว่านี้ก็ได้”
ห้องนี้ค่อนข้างเงียบ ใจผมเต้นแรงมากจนผมกลัวว่าเขาจะได้ยิน
ผมค่อยๆ ขยับสะโพกเร็วขึ้น เร็วขึ้น
เรียวขาของเขาตวัดพาดเกี่ยวรัดเอวของผม สุดท้ายฟางเส้นสุดท้ายก็ขาดผึง ผมกระทั้นกระแทกในจังหวะที่เร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งสูง
ทุกครั้งที่ดึงออกข้างในตัวเขาก็ดูดดึงตอดรัดเอาไว้ราวกับไม่อยากให้ผละจาก
รู้สึกดีจนแทบบ้า ผมซบลงที่ซอกคอเขาแล้วขยับสะโพกรัวเร็ว กลางกายเขาถูไถเสียดสีอยู่บริเวณหน้าท้องของผมเวลาขยับ
อูจินหายใจกระเส่า ผมรู้สึกถึงเล็บสั้นกุดของของลากไล้บนแผ่นหลัง
“อา...” ผมคราง
งับลงที่ข้างลำคอที่เชิดขึ้นของเขาเบาๆ จูบและขบเม้มที่ติ่งหู
ข้างในเขายิ่งตอดรัดจนผมขบกราม เขาความรู้สึกไวเหลือเกิน
อูจินเม้มปากเหมือนกลั้นเสียง
จนผมกระทั้นโดนจุดหนึ่งเขาถึงหลุดร้องออกมา แล้วผมก็ยิ่งได้ใจ ควงสะโพกบดขยี้เน้นย้ำที่เดิมซ้ำๆ
เพียงแค่เพราะจะได้ยินเสียงของเขาชัดๆ เหมือนเชื้อเพลงที่ยิ่งทำให้ไฟลุกกระหน่ำ
เขาครางแหบต่ำในลำคอข้างหูผมตามจังหวะกระแทกจนเหมือนจะขาดใจ
“จะ...จะเสร็จแล้ว”
เร็วกว่าที่คิด ผมผงกหัวขึ้นมองเขา
แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เราได้สบตากันในระยะใกล้ชิดขนาดนี้ ใกล้เสียจนผมมองเห็นเขาน้ำตาคลอน้อยๆ
จากแรงอารมณ์ ใกล้เสียจนผมเห็นเงาสะท้อนตัวเองในแววตาของเขา
ใกล้เสียจนเราแบ่งปันลมหายใจร่วมกัน ใกล้เสียจนผมไม่อยากจะเชื่อว่านี่คือความจริง
ผมจูบเขา กักกลืนเสียงหวีดร้องสุดท้ายของเขาลงคอ
หัวใจพองโตกับจูบที่ตอบรับกลับมา กับกอดของเขาที่โอบรัดผมแน่น ผมผละออกมองเขาที่อ่อนเปลี้ย
ดวงตาล่องลอยและริมฝีปากที่เผยอหอบหายใจ
สาบานเลย ผมพยายามแล้ว
บอกตัวเองให้หายใจ แทบจะบอกให้ตัวเองหลับตาเพื่อลดปัจจัยความเสี่ยงไปอีกอย่าง
เพราะเมื่อก่อนแค่ภาพของเขาในหัวยังทำผมแทบทนไม่ไหว
แล้วนี่คือพัคอูจินตัวจริงที่นอนอยู่ข้างใต้ผม ร่างกายเห่อแดงเพราะผม เสียงครางอึกอักในลำคอก็เพราะผม
คนที่ทำให้เขารู้สึกดีจนแทบน้ำตาไหลก็เป็นผมเหมือนกัน มันจึงช่วยไม่ได้ที่ผมอยากจะจดจำภาพทุกวินาทีเอาไว้
เก็บมันไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำระยะยาวที่ผมจะไม่มีทางลืม
และแน่นอน ด้วยเหตุนี้,
ผมถึงฝั่งฝันหลังจากเขาไม่นานนัก
ผมทิ้งกายทาบทับตัวเขา หอบหายใจ
รู้สึกเหมือนลอยได้ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ปล่อยให้ห้วงอารมณ์ที่ทะยานสูงค่อยๆ ฉุดดึงผมกลับสู่พื้น
ตอนนั้นเองถึงได้ยินเสียงคนข้างใต้บ่นว่าหนัก ผมถึงถอนกายออกด้วยใจเสียดาย
ร่างกายเขายังคงดูดดึงรั้งเอาไว้เหมือนไม่อยากให้จากไป ผมกลิ้งพลิกตัวลงมานอนข้างๆ
เขา เมื่อหันมองอูจินยังคงหายใจแรงด้วยความเหนื่อยอ่อน ผิวแทนของเขาดูเป็นประกายจากแสงไฟเมืองที่เล็ดลอดผ่านมาทางหน้าต่าง
ผมยังรู้สึกเหมือนอยู่ในฝัน ฝันดีที่เกิดขึ้นและจบลงรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว
นี่ก็อีกอย่างที่ไม่เห็นจะเหมือนในหนังเลย
ผมคงไม่มีความอดทนพอที่จะร่วมรักกับเขายันเช้า ถึงแม้จะอยากก็ตาม
ผมรู้สึกอยากจะบอกรักเขา บ้าเอ้ย
ผมไม่เคยเข้าใจอะไรเลี่ยนๆ อย่างการบอกรักกันหลังมีเซ็กส์ในหนังโรแมนติคพวกนั้น
แต่ตอนนี้ผมรู้สึกอยากจะพูดมันออกมาจริงๆ
“อูจิน”
“ว่าไง”
เขาตอบกลับมาโดยที่ไม่ลืมตา ผมของเขายุ่งแล้ว
ร่างกายชื้นเหงื่อ เราเลอะเทอะยุ่งเหยิงด้วยกันทั้งคู่ แต่เขายังดูดี
งดงามเหลือเกินในตอนที่ผมนอนมองเขาแบบนี้ หน้าอกเขากระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะตามลมหายใจสม่ำเสมอ
มองเขาแบบนี้ยิ่งย้ำว่าทุกอย่างนั้นเพิ่งจะเกิดขึ้นจริงๆ
ทุกอย่างที่ผ่านมาผมได้แต่เฝ้าจินตนาการถึง
ผมมองเขา
แล้วก็เกิดสงสัยว่าในวันพรุ่งนี้ตอนที่เราตื่นขึ้นมาอีกที
เราจะเสียใจกับเรื่องพวกนี้มั้ย มันอาจจะเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ แค่ฝันดี
ที่พรุ่งนี้เราจะเพิ่งคิดได้ว่าทำอะไรลงไป
อย่างไรก็ตาม ผมไม่เสียใจ,
ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว
“ฉันชอบนายมากๆ นะ รู้ใช่มั้ย?”
อูจินเงียบไป เขายังคงหลับตา
ลมหายใจที่ลึกยาวสม่ำเสมอแบบนั้นทำให้ผมคิดว่าเขาหลับไปแล้ว
“อืม รู้”
แต่มุมปากของเขาก็หยักขึ้นคล้ายรอยยิ้ม
ไม่รู้หรอกว่าตื่นขึ้นมาพรุ่งนี้แล้วทุกอย่างจะเป็นอย่างไร
แต่ผมก็หวังว่ามันจะแฮปปี้เหมือนในหนังรักพวกนั้นสักที.
ทอล์ค
หมดสิ้นแล้วพลังชีวิต555555555เหนื่อย
ฮือ แล้วคือห้าพันกว่าคำ pure nc ไม่มี intro อารัมภบทใดๆ ทั้งสิ้น /หายใจใส่ถุง
พูดไรดี สติไม่มีแล้ว5555555 ลืมหมด
ไม่ได้เขียน POV แบบนี้มานานแล้ว เหมือนเดิมเลยเราเปิดคอมเม้นแบบ anonymous ข้างใต้นี้ หรือที่เดิมเลย แท็ก #edenfic ฮึบฮึบ ขอบคุณมากค่า ;-;